Aşkım

Canterbury'e giden bir grup keşiş, yolda vakit öldürmek için birbirlerine öyküler anlatmaya başlarlar. Fakat bütün bu öykülerin ortak bir yanı vardır: hepsi de son derece açık saçık öykülerdir. Bu noktadan itibaren sırayla anlatılan öyküleri dinlemeye ve izlemeye başlarız. Açık saçık olmalarının yanında aslında hepsi de, kilise ve papazların yaşam tarzlarına yöneltilen bir eleştiri ve insan doğasında bulunan zaafların mizahi bir yoldan ele alınmasını içermektedir.

Hikayenin flashbacklerle aktığı filmde, Mathieu bir trende üstüne bir kova su döktüğü Conchita'yı saplantı haline getirir. Filmde, Mathieu ve Conchita adlı karakterlerin arasında yaşanan arzulayan ve arzulanan dengesi ortaya konulur. Bunuel'e yakışır tarzda filmde alışılmışın dışında farklılıklar mevcut. Örneğin, Conchita'yı biri daha çocuksu, diğeri daha fettan olan iki ayrı kadın karakter oynar. Ayrıca, filmin örgüsünde o dönemde yaşanan terörizme de, toplumda normal karşılanmış haliyle yer verilmiştir. Kadın ve Kukla adlı kitaptan sinemaya uyarlanan film Bunuel'un sürrealistliğiyle başka bir boyut kazanmış ve birçok ödül almış ve Oscar'a da iki dalda aday gösterilmiştir.

Bir zamanların büyük uyuşturucu baronlarından Carlito Brigante, kokain bağımlısı avukatı tarafından bir teknik hata sonucu hapisten çıkarıldığı zaman, yeni bir başlangıç yapmaya kararlıdır. Artık "kirli" işlerden elini eteğini çektiğini ilan ederek yeraltı dünyasını altüst eden Brigante, ikinci sınıf bir gece kulübünün idaresini ele alır, eski kız arkadaşıyla bir araya gelir ve kendine yeni bir hayat kurmaya başlar. Ama attığı her adımda karşısına çıkan eski ortakları ve isim yapmaya çalışan genç suçlular onu yoldan çelmeye kararlı gibidir... Tüm iyi niyetlerine rağmen, Brigante'nin kimi zaman yersiz sadakati ve eski moda "onuru" onu, peşini bırakmamaya kararlı görünen geçmişiyle vahşet dolu bir ölüm - kalım savaşına sürükleyecektir...