That Tennessee Beat

Jake Blues, hapisten çıktıktan sonra kardeşi Elwood'la birlikte rahibeler tarafından bakıldıkları eski evlerine giderler. Kilisenin desteğini çekmek üzere olduğunu ve bu yeri eğitim için satacaklarını öğrenen kardeşler, tek kurtuluşun 11 gün içinde 5000 $'lık bir ödeme yapmak olduğunu öğrenirler. Blues kardeşler, evi kurtarmak için yardımcı olmak isterler ve bir caz albümü sayesinde gerekli parayı kazanmaya çalışırlar. Görevleri "Tanrı Hizmeti" olsa da karşılarına beklemedikleri engeller çıkar, nereye gitseler düşman edinmeye başlarlar...

Bir gösteri salonunda seyirci önünde gerçekleşen ve radyodan canlı yayınlanan programın farazi son yayınını anlatıyor film.. Salonun sorumlusu, yıkmak ve yerine yeni bir yapı kurmak üzere salonu satın alan büyük bir Amerikan Şirketi, bol bol country şarkılarının çalındığı programın son yayını, neşeli olduğu kadar hüzünlü parçaların geçidi. Gerçek country müzisyenleriyle birlikte şarkıları söyleyenler ise ünlü kadronun birçok üyesi.

Joan Tewkesbury’nin senaryosu, geri planda, asıl konuyla bağlantı kurmak derdinde olmadan politik bir hikâye atıveriyor ortaya, böylece Vietnam Savaşı’nda atılan yanlış adımların ve yozlaşmış Nixon hükümetinin gölgesindeki Amerika’nın kendisini yeniden keşfettiği süreçteki tekinsiz atmosferi solumamızı sağlıyor. Film, politik mevzunun gelişimi içinde, “Country Müziği ve Western” manzarasına en iyi bakışı sunuyor ve 1970’lerin, Amerika metaforunu bitirip tüketen son filmi olduğunu kanıtlıyor. Yayılıp giden, dağınık, benzersiz bir tarzda çekilen, öyküselliği olmayan film, müzisyenler, menejerler, politikacılar, reklamcılar ve müzikseverlerden oluşan 24 karakterin, Nashville’deki koşuşturmacalı beş gün boyunca yapıp ettiklerini enfes bir tarzda gözlüyor.

Müzik grubu Dixie Chicks, fikirlerini açıkça beyan ettiklerinden dolayı radyolarca kara listeye alınır. Dixie Chicks'in başına gelen bu haksızlığı konu alan film, 2007 En İyi Belgesel Oscarı'nın sahibi.