Benim Führerim

Yangın Var, 80'lerin Berlin'inde bir grup eski anarşist aktivistin hikayesini hem eğlenceli hem de dokunaklı bir şekilde anlatıyor. Berlin'in hâlâ eski Doğu Almanya'nın ortasında bir ada olduğu dönemde, bu altı yaratıcı anarşist, bir evde işgalci olarak birlikte yaşıyorlardı. Ancak 80'lerin sonunda yolları ayrıldı; yalnızca Tim ve Hotte ideallerine sadık kalarak eski mücadelelerine devam etti. Yıl 2000, Berlin artık Almanya'nın yeni başkenti. Beklenmedik bir olay, grubu hayatta kalma zorunluluğuyla tekrar bir araya gelmeye zorlar. Bu süreçte, 12 yıl önce neden ayrıldıklarını sorgulamak ve geçmişle yüzleşmek zorunda kalacaklardır.

Mutlak güç, mutlak yozlaşmayı getirir. Topluma önderlik eden dört insan, özel olarak seçilen genç kız ve oğlanları sistematik bir biçimde aşağılayarak onlardan yararlanır ve işkence eder... Bir dizi müstehcen öyküyle başlayan bu sefahat dolu işkence, dinsel bir tören havasının ardına gizlenmiştir. Filmin gelişimi cinsel sapıklıktan sadizme, işkenceden ölüme kadar amansızca uzanır. İşkencelerin alacağı bir zevk yoktur, acımaları da... Pasolini'nin son filminde bir ölüm kokusu, çöküş ve umutsuzluk sancıları içinde kıvranan insanlığa soyutlanmış son bir ağıt yatar. Faşizme karşı zehir zemberek bu film, kasvetli bir tür vasiyettir sanki...

Muhteşem ikilimiz varlarını yoklarını birleştirip kendi kasap dükkanlarını açarlar. Gerçi açılış günü pek parlak geçmez ama umutlarını kaybetmezler. İlk günün gecesinde etleri sakladıkları buzluğun elektrik işlerini yapan adamı dolabın içinde unuturlar. Svend ertesi gün dükkana geldiğinde adamın cesedi ile karşılaşır. Eski patronunun ziyareti ile iyice panikleyen Svend, eski patronunun düzenleyeceği parti için sipariş ettiği etlerin arasına elektrikçinin bir bacağından parçalar ekler. O parti sonrası ikilimizin ünü bütün kasabaya yayılır. Ama elektrikçinin vücudu birinci günden tükenmiştir. Yeni siparişler için yeni bir kaynak gerekmektedir.