Le Bel Âge

Bol ödüllü ilk uzun metrajlı filmi Medealar ile 2014'te festivale konuk olan Andrea Pallaoro, 4 senenin ardından çektiği 2. filminde başrolü usta oyuncu Charlotte Rampling'e teslim ediyor. Rampling filmde, hapse giren eşinin arkasında durmayı seçen lakin bu yüzden kendi oğlu tarafından bile dışlanan, Hannah adında yalnız bir kadına hayat veriyor. Bir yandan son derece güçlü ve kendinden emin, diğer yandan içini kemiren şüpheyle yüzleşmekten çekinen bir karakter Hannah. Pallaoro bu çok katmanlı karakteri sakin bir sinema diliyle analiz ederken, sade ama aynı zamanda son derece ayrıntılı tasarlanmış mizansenleri, Haneke ya da Akerman gibi yönetmenlerle karşılaştırılıyor.

Avustralya'nın ıssız çölllerinden birinde mahsur kalan genç bir kız ve onun küçük erkek kardeşinin hayatta kalma mücadeleleri sırasında karşılarına çıkan, gelenekleri gereği kabilesinden bir süreliğine uzaklaştırılarak tabiatın koynuna "gezinti"ye gönderilmiş bir Aborjin gencinden yardım görmeleri anlatılmaktadır. Filmin özgün adı da bu Aborjin geleneğinden kaynaklanmaktadır. Bu geleneğe göre ergenlik dönemine ulaşan bir Aborjin, vahşi doğayla bütünleşebilmesi ve gerekirse dostları olarak kabul ettikleri hayvanları bile öldürerek hayatta kalmayı öğrenebilmesi için ıssızlığın içine aylar sürecek bir yolculuğa gönderilir. Bu geleneksel ritüele gezinti adı verilmektedir.

Film, gözü pek annesiyle beraber erkek kardeşine bakan bir gencin, yaşanmış en önemli tıbbi vakalardan birini protesto eden uçuk bir aktivistle beklenmedik bir dostluk kurmasını yarı otobiyografik bir şekilde ele alıyor.